१९४५ मा जन्मेका लालरिङथाराले सिकाइ र शिक्षाको उल्लेखनीय यात्रा सुरु गर्न उमेरका बाधाहरूलाई बेवास्ता गरिन्। ७८ वर्षको उमेरमा उनले मिजोरमको चम्फई जिल्लामा रहेको रुईकोन गाउँको राष्ट्रिय शिक्षा अभियान हाई स्कूलमा भर्ना भए। भारत-म्यानमार सिमाना नजिकैको एउटा सानो गाउँ लागोआ खुआङलेङबाट आएका, लालरिङथाराको दृढता र सिक्ने जोशले सबै पुस्ताका लागि उच्च मापदण्ड खडा गर्यो।हरेक दिन बूढापाका तीन किलोमिटर पहाडी बाटो भएर, किताबले भरिएको झोला बोकेर विद्यालय जान्छन्। कक्षाकोठा भित्र, लालरिङथारा आफ्ना नातिनातिनाहरू जस्तै उमेरका बच्चाहरूसँग बस्छन्, नयाँ ज्ञान र सीपहरू बुझ्न उत्सुक छन्।

लालरिङथाराका अनुसार उनी कक्षा २ मा पढ्दा उनको बुबाको निधन भएको थियो। परिवारको एक्लो सन्तान भएकाले यो दुखद घटनाले सबै जिम्मेवारी उनको काँधमा छोडिदियो। आफ्नो परिवारको पालनपोषण गर्न र जीविकोपार्जन गर्न, उनले आफ्नी आमासँगै खेतमा लगनशीलताका साथ काम गरे। पछि, तिनीहरू हारुकावान गाउँमा सरे, जहाँ उनकी आमाले उनलाई ५ कक्षामा भर्ना गरिन्। उनको प्रयासको बावजुद लालरिङथाराको शैक्षिक उपलब्धिको आकांक्षा त्यो समयमा पूर्णतया साकार हुन सकेन।

आफ्नो ७० को दशकमा, उहाँ ८ कक्षा सम्म पूरा गरेर स्कूल फर्कनुभयो। ८ कक्षासम्म मात्र पढाइ दिने गाउँको विद्यालयको सीमितताबाट निरुत्साहित भएर दृढ निश्चय वृद्ध विद्यार्थीले रुईकोनको विद्यालयमा कक्षा ९ मा भर्ना गरे।लालरिङथाराको आकांक्षा ९ कक्षाभन्दा बाहिर छ; अंग्रेजी भाषामा दक्ष बन्ने उनको लक्ष्य छ। अङ्ग्रेजी समाचार लेख्ने र सुन्नमा रुचि व्यक्त गर्दै उच्च शिक्षाको अवसर खोज्छिन्। पढाइसँगै लालरिङथारा स्थानीय चर्चमा सेक्युरिटी गार्डको काम पनि गर्छन्।