​कोलकाता: पश्चिम बंगालको कोलकातास्थित तारातलामा निर्माणाधीन गोदाम भत्किँदा टनों गरुङ्गो भग्नावशेषभित्र पुरिएर पनि जीवितै फर्कन सफल २८ वर्षीय मजदुर देबाशीष दासका लागि यो घटना दोस्रो जन्म जस्तै बनेको छ। अस्पतालको शय्यामा उपचार गराइरहेका दासले त्यो भयावह क्षण सम्झिँदा उनका आँखा आँसुले भरिन्छन्। उनका अनुसार जीवन र मृत्युबीचको दूरी केवल ६ इन्चको मात्र थियो। कंक्रिटको विशाल स्ल्याब तीव्र गतिमा तल खसिरहँदा भुइँमा लडिरहेका मजदुरहरूको अनुहारभन्दा ठीक ६ इन्च माथि आएर अड्किएका कारण पाँच जनाको ज्यान जोगिन सफल भएको हो। उक्त हृदयविदारक दुर्घटनामा हालसम्म १६ जनाले ज्यान गुमाइसकेका छन् भने भग्नावशेषमुनिबाट पाँच जनालाई जीवितै उद्धार गरिएको घटनालाई हालैका दिनको सबैभन्दा चुनौतीपूर्ण र रोमाञ्चक उद्धार अभियान मानिएको छ।
​दिउँसो करिब १२ बजे कङ्क्रिटका दुईवटा ठुला स्ल्याबहरू तासको पत्ता जस्तै भत्किँदा देबाशीष आफ्ना चार जना साथीहरूसँगै मलबामुनि पुरिएका थिए। मोबाइलको नेटवर्क नभएको र चारैतिर निसासिँदो धूलो र अन्धकार मात्र रहेको त्यस अवस्थामा अक्सिजनको अभाव र तिर्खाले उनीहरूको सातो गइरहेको थियो। माथिको अस्थिर भग्नावशेष जुनसुकै बेला खसेर किचिने डरका बीच उनीहरू घन्टौँसम्म चिच्याइरहे। दिउँसो राष्ट्रिय विपद् व्यवस्थापन बल (एनडीआरएफ), दमकल र स्थानीय उद्धार टोलीले भग्नावशेषमुनि हलचल महसुस गरेपछि अत्यन्तै सतर्कताका साथ उद्धार कार्य सुरु गरिएको थियो। सानो गल्तीले पनि भित्र रहेकाहरूको ज्यान जान सक्ने भएकाले भारी मेसिनको सट्टा कटरको प्रयोग गरी बिस्तारै कंक्रिट र बंगिएका फलामे डन्डीहरू काटिए। उद्धारकर्मीहरूले सुरुङ जस्तो बाटो बनाएर सबैभन्दा पहिले पानी पुर्‍याएपछि र एनडीआरएफका जवानहरूलाई देखेपछि आफूहरूले भगवान् पाएको जस्तो अनुभूति भएको दासले भावुक हुँदै बताए। उनीहरूलाई बेलुकी ४ देखि ५ बजेको बीचमा सुरक्षित बाहिर निकालिएको थियो।
​श्यामनगरबाट दैनिक एक हजार रुपैयाँ ज्यालाको प्रलोभनमा कङ्क्रिट भर्ने कामका लागि आएका देबाशीषले निर्माण स्थलको सुरक्षा व्यवस्थामाथि गम्भीर प्रश्न उठाएका छन्। कार्यस्थलमा काम गर्ने मजदुरहरूको कुनै लिखित रेकर्ड वा हाजिरी रजिस्टर समेत नभएको र सुरक्षा गार्डले केवल सङ्ख्या गनेर भित्र प्रवेश गराउने गरेको उनले खुलासा गरे। निर्माण कार्यमा पक्कै पनि ठुलो प्राविधिक कमजोरी रहेकै कारण सिङ्गो भवन यसरी भत्किएको उनको दाबी छ। यस घटनाले मानसिक रूपमा विक्षिप्त बनाएका कारण दासले अब कहिल्यै पनि निर्माण कार्यमा नफर्कने कसम खाएका छन्। तर, उनकी पत्नी अन्नपूर्णाका सामु भविष्यको ठुलो चिन्ता छ। घरमा कमाउने एक्लो व्यक्ति उनी नै रहेको र आमाको मिर्गौला रोगको उपचारमा भएको सबै सम्पत्ति सकिइसकेकाले परिवार कसरी पाल्ने भन्ने सङ्कट आइलागेको छ।
​टाउको, आँखा र खुट्टामा चोट लागे पनि आफू भाग्यले बाँचेको बताउने देबाशीष आफ्ना दिवंगत साथीहरूका लागि निकै दुःखी छन्। घरमा दुई छोराहरूले बाटो हेरिरहेका कारण आफू त फर्किएको तर ज्यान गुमाएका साथीहरूका साना बालबाच्चाको बिचल्ली भएको उनले बताए। दोषीलाई कारबाही गरिनु भन्दा पनि पीडित परिवारलाई तुरुन्त आर्थिक सहायता र रोजगारी उपलब्ध गराई उनीहरूको जीवनयापनको व्यवस्था मिलाउनु राज्यको पहिलो दायित्व हुनुपर्ने उनको माग छ।