‎कोलकाता(बेबी चक्रवर्ती): भोरको अँध्यारो बिस्तारै उज्यालोमा बदलिँदै जाँदा सियालदह रेल स्टेसनमा मानिसहरूको अविराम भीड सुरु हुन्छ। सहर अझै पूर्ण रूपमा ब्यूँझिसकेको हुँदैन, तर सियालदह त्यतिबेला एउटा अचल-चञ्चल जनसमुद्र जस्तै देखिन्छ। हातमा झोला, काँधमा जिम्मेवारी, आँखामा थकान र हतारको छाप—यी दैनिक यात्रुहरू प्रत्येक दिनको जीवनयात्रामा यस स्टेसनसँग अनजाने रूपमा गहिरो रूपमा जोडिएका हुन्छन्।
‎सियालदहमा रेलयात्रा कुनै साधारण यात्रा होइन, बरु प्रत्येक दिनको कठिन परीक्षा हो। प्लेटफर्ममा पाइला टेक्नासाथ भीडको लहर शरीरमा ठोक्किन्छ। भीड यति बाक्लो हुन्छ कि कहिलेकाहीँ आफ्नै अस्तित्वको अनुभूति पनि हराउँछ। सास फेर्ने ठाउँ, उभिने शान्ति—यहाँ सबै कुरा विलासिता जस्तै बन्छ।
‎रेल आउँदा अवस्था अझ जटिल हुन्छ। ओर्लिनुअघि नै चढ्ने प्रयास, धक्का-मुक्की, चिच्याहट र हतार—सबै मिलेर एक अव्यवस्थित अवस्था सिर्जना गर्छ। वृद्ध र महिला यात्रुहरू सबैभन्दा बढी जोखिममा पर्छन्। प्लेटफर्म र रेलबीचको उचाइको अन्तर धेरै पटक दुर्घटनाको कारण बन्छ।
‎स्टेसनको सरसफाइप्रति यात्रुहरूमा गहिरो असन्तोष छ। प्लेटफर्मभरि फैलिएको फोहोर, प्लास्टिक र खानेकुराका अवशेषहरूले वातावरण अस्वस्थ बनाउँछन्। शौचालयको अवस्था अत्यन्त खराब छ र पिउने पानीको व्यवस्था पनि अपर्याप्त र असन्तोषजनक छ।
‎बस्ने पर्याप्त व्यवस्था नभएकाले यात्रुहरू लामो समय उभिन बाध्य हुन्छन्। विशेषगरी वृद्ध, बिरामी र गर्भवती महिलाहरूका लागि अवस्था अत्यन्त कठिन छ। धेरैजना बाध्य भएर भुइँमा बस्छन्, जुन एक व्यस्त महानगरीय स्टेसनका लागि चिन्ताजनक दृश्य हो।
‎सुरक्षाको कमी पनि स्पष्ट देखिन्छ। पर्याप्त रेल प्रहरी नहुँदा चोरी, पाकेटमारी र लुटपाटका घटना प्रायः नियमितजस्तै भएका छन्। भीडको फाइदा उठाउँदै असामाजिक तत्वहरू सक्रिय हुन्छन्। साथै महिलामाथि हुने दुर्व्यवहारका गुनासाहरू पनि बारम्बार देखिन्छन् ।
‎स्टेसनका प्रवेश र निकास मार्ग, ओभरब्रिज र सिँढीहरू धेरै ठाउँमा साँघुरा र जोखिमपूर्ण छन्। साँझपछिको अँध्यारो र बिग्रिएको संरचनाले अवस्था अझ खतरनाक बनाउँछ। ओभरब्रिजमा अत्यधिक भीडले ठूलो दुर्घटनाको सम्भावना बढाउँछ।
‎हकरहरूको अनियन्त्रित उपस्थितिले पनि आवागमनमा बाधा पुर्‍याउँछ। प्लेटफर्ममा पसलहरू हुँदा भीड अझ बाक्लो हुन्छ र यात्रुहरूको आवागमन प्रभावित हुन्छ।
‎अपाङ्गता भएका र वृद्ध यात्रुहरूका लागि लिफ्ट र एस्केलेटर पर्याप्त छैनन् वा धेरै पटक बिग्रिएका हुन्छन्, जसले गर्दा सिँढी नै उनीहरूको एक मात्र सहारा बन्छ।
‎टिकट सेवामा पनि समस्या जारी छ। बन्द काउन्टर, लामो लाइन र डिजिटल व्यवस्थाको सीमितताले यात्रुहरूको समस्या अझ बढाउँछ।
‎यसका साथै केही क्षेत्रमा असामाजिक गतिविधिहरू, विशेषगरी नाबालिगहरूद्वारा लागूऔषध सेवनजस्ता चिन्ताजनक दृश्यहरू पनि देखिन्छन्, जसले कानून–व्यवस्थामाथि प्रश्न उठाउँछ।
‎सियालदह दक्षिण शाखामा रेलहरूको संख्या अपेक्षाकृत कम भएकाले कार्यालय समयमै भीड असामान्य रूपमा बढ्छ। क्यानिङ, डायमन्ड हार्बर, लक्ष्मीकान्तपुर, नामखाना जस्ता मार्गहरूमा अत्यधिक भीडले अवस्था अझ जटिल बनाउँछ। उत्तरी शाखामा पनि बनगाँव, बारासत, कृष्णनगर, गेदे र शान्तिपुर मार्गहरूमा यही अवस्था देखिन्छ।

यात्रुहरूको भनाइ अनुसार रेलहरूको संख्या नबढाइएसम्म र समयतालिका अझ नियमित नभएसम्म यो समस्या कम हुँदैन। साथै केही प्लेटफर्महरूमा रेल र प्लेटफर्मबीचको उचाइको अन्तर यात्रु सुरक्षाका लागि ठूलो जोखिम बनेको छ।
‎तर पनि प्रत्येक दिन लाखौँ मानिसहरू यी सबै समस्यालाई सहँदै आफ्नो यात्रा जारी राख्छन्। सियालदह मानौँ एउटा विशाल दर्पण हो—साधारण मानिसहरूको संघर्ष, थकान र जीवनको निरन्तर सङ्घर्षको।
‎प्रश्न अझै उही रहन्छ—यो अवस्था कहिले बदलिन्छ? सियालदह कहिले वास्तवमै यात्रु–मैत्री स्टेसन बन्न सक्छ? दैनिक यात्रुहरूको यो मौन पुकार कहिले सुन्ने?