देवेन्द्र किशोर ढुङगाना, भद्रपुर, झापा
आकाशको बादलमुनि
सयौं वर्षदेखि लुकिरहेको सत्य
आज फेरि झरझराउँदो भएर चम्किन खोज्छ—
रातो तारा।
यो तारा केवल आकाशको धुलो होइन,
यो तारा केवल इतिहासको पानामा पुरिएको नाम होइन,
यो तारा हो—
नयाँ पुस्ताको दिप,
परिवर्तनको मार्ग,
र भविष्यको उत्साहले जन्माएको आगो हो।
देशले धेरै सुन्यो
भ्रष्टाचारका कथा,
घुस, तस्करी, अपमान,
जनताको पसिनालाई
मजाक बनाउने हातहरूका खेल।
र सुनेको छ—
निर्थक भाषण, खोक्रो वाचा,
वर्षौंसम्म नबन्दै रोकिएका सपना।
तर आज,
यो रातो तारा गाउँको आकाशमा झिलिमिली भएर उदेएको छ,
शहरका छानामा चढेर युवाहरूका आँखामा झिम्किन थालेको छ।
रातो तारा भन्छ—
“यो देश कुनै नेताको जागिर होइन,
यो जनताको पसिनाको
स्वामित्व हो।
यो सत्ता कुनै वंशको तिजोरी होइन,
यो भविष्यका पुस्ताको
भरोसा हो।”
यसैले त आज
नयाँ पुस्ताका मुठ्ठीहरू
मुटुजत्तिकै दृढ भएर उठिरहेका छन्।
कहिल्यै नथाक्ने
सीप, श्रम र सपना बोकेका हातहरूले
बनाउँदै छन्
नयाँ पहिचान—
नया यात्रा,
नयाँ शासन,
नयाँ दिशा।
यी युवाहरूका आँखा
कुनै रंगमा
रङ्गिएका छैनन्—
यी आँखा त
गाउँको धुलो,
शहरको पसिना
र आमाबाबुको दुखभोगले तयार भएको
सबभन्दा शुद्ध आशाका
बादल हुन्।
यिनीहरू भन्छन्—
“अब भ्रष्टाचार सहिंदैन,
अब अन्याय विन्दु-बिन्दु सहेर बसिंदैन।
अब त यो देश
आफ्नै हातले उभ्याउने समय आएको छ।”
रातो तारा
धमिलो नभएको प्रकाश हो—
उही प्रकाश जसले
उमेरले जवान, सोचले परिपक्व
नयाँ पुस्तालाई एकै ठाउँमा ल्याएको छ।
सडकमा, विद्यालयमा, खेतमा, कारखानामा,
कहीं पनि बाँकी छैन उनीहरूको आवाज,
किनकि उनीहरूले अब
परिवर्तन माग्ने होइन,
परिवर्तन
सिर्जना गर्ने
कसम खाएका छन्।
सत्ताका गहभरु जस्तै भारी
भ्रष्टाचारका थुप्राहरू
अब ढल्दै छन् l
युवाहरूका दृढ आवाजले
उनीहरूले दलीय ढोका च्यातेका छन्,
जात, भाषा, धर्मका सीमा हटाएका छन्,
र एउटा मात्र घोषणा गरेका छन्
“देश पहिलो,
सत्ता होइन।”
रातो तारा
सबैले बोक्ने
झण्डा हो,
सबैले देख्ने दिशा हो।
उनीहरूको
कदममा लय छ—
समानता, पारदर्शिता,
र न्यायको लय।
उनीहरूको स्वरमा नारा छ—
घमण्ड होइन,
घाउबाट जन्मिएको चेतना।
उनीहरूको यात्रामा
द्वेष होइन,
सपना छ—
विश्वासले बुनिएको,
भविष्यले
ढालिएका
बिपनाहरु छ।
यही त रातो ताराको अर्थ हो—
माथिबाट लादिएको आदेश होइन,
तलबाट उठेको जनचेतना।
पुराना गल्तीहरूलाई
पानीले जस्तै बगाएर
नदीले नयाँ बाटो बनाउँछ—
युवाहरू पनि त्यस्तै
देशलाई स्वच्छ बनाउने
नयाँ मार्ग कोर्दैछन्।
कोही भन्छन्—
“युवाहरू त तात्तिन्छन्,
पीतलजस्तै चाँडै चिसिन्छन्।”
तर उनीहरूलाई के थाहा?
यी युवाहरू त
समयले पोलिएका इस्पात हुन्—
अडिग, दृढ,
र भविष्य निर्माणमा अडान भएको।
यी युवाहरू
कुरा होइन,
काममा विश्वास गर्छन्।
आरोप होइन,
उत्तरदायित्वमा भरोसा गर्छन्।
यसैले त रातो तारा
उनीहरूको हातमा आएको
सबैभन्दा उज्यालो नक्सा बनेको छ।
देशलाई
फेरि उठाउन सजिलो छैन,
तर असम्भव पनि छैन।
किनकि जब
जनताले आफैं नेतृत्व चिन्छन्,
जब युवाले आफूलाई
देशको संरक्षक ठान्छन्,
जब भ्रष्टाचारको भिरमा
इमानका हथौडाले चोट हानिन्छ
त्यो देश कुनै पनि तारा भन्दा
अझ उज्यालो बन्छ।
आज तीव्र हावाले
दिशा बदलिरहेछ,
समयले नयाँ गति पाउँदैछ।
पुस्तादर पुस्ताले
पर्खिरहेको क्षण
अहिले सम्भवजस्तै लाग्दैछ।
रातो तारा
आकाशमा मात्रै होइन—
हाम्रो मनमा,
हाम्रो शब्दमा,
हाम्रो प्रतिवद्धतामा
जगमग छ।
देश फेरि उठ्नेछ—
तर पुरानै हातले होइन,
नयाँ पुस्ताको दृढ संकल्पले।
देश फेरि हाँस्नेछ—
तर खोक्रो आश्वासनले होइन,
इमानदार शासनले।
देश फेरि समुन्नत बन्नेछ—
तर ढोंगीहरूले होइन,
रातो ताराको मार्ग देख्ने
साहसी पुस्ताले।
र यही भएर
आज हामी सबै
एकै स्वरमा भन्छौं—
“रातो तारा
उठेको छ,
नयाँ पुस्ता
जागेको छ,
अब देश नयाँ बाटो तिर मोडिनेछ।”
About Author
