नयाँ दिल्ली: आइची-नागोया एशियाई खेलहरू २०२६-मा भारतको अभियान समाप्त भइसकेको छ। यसपाली भारतले २१ वटा स्वर्ण, २७ वटा रजत र ३७ वटा कांस्यसहित जम्मा ८५ वटा पदक जित्यो। यसरी जम्मा पदकको संख्याको दृष्टिकोणले भारत हांगझऊ एशियाई खेलहरूका १०७ वटा पदकको आँकड़ासम्म पुग्न सकेन। शुरुआती दिनहरूदेखि नै पदक तालिकामा शीर्ष १०-देखि बाहिर रहने भारतले एशियाई खेलहरू २०२६-को अन्तिम २ दिनमा असाधारण पुनरागमन गर्दै ११ वटा स्वर्ण पदक जित्यो। यसरी भारत पदक तालिकाको पाँचौं स्थानमा रह्यो। भारतभन्दा अधिक स्वर्ण पदक चीन (१६५), आयोजक जापान (७६), दक्षिण कोरिया (३५) र उज्बेकिस्तान (२१)-ले जित्यो। यसरी जम्मा पदक संख्याको हिसाबले चाहिँ भारत खेल महाशक्ति चीन, जापान र दक्षिण कोरियापछि चौथो स्थानमा रह्यो। लामो समयसम्म पदक तारिकाको १२औं देखि १५औं स्थान बीच रहने भारतले अन्तिम २ दिनमा स्वर्ण पदकको वर्षा गरी समीकरण बदलियो। भारतले गत एशियाई खेलहरूमा २८ वटा स्वर्ण, ३८ वटा रजत र ४१ वटा काँस्यको साथ जम्मा १०७ वटा पदक जितेको थियो। यसपाली चाहिँ भारतले २२ वटा पदक कम्ती जित्यो। यसरी भारतले आइची-नागोयामा जम्मा पदकको साथमा स्वर्ण पदक पनि कम्ती जित्यो। अन्तिम दिन चाहिँ ११ वटा स्वर्ण पदकको साथ भारतले स्थितिलाई धेरै हदसम्म सुधाऱ्यो। यस एशियाई खेलहरूमा टीम स्पर्धाहरू भारतको मजबूत पक्ष रह्यो। क्रिकेटमा पुरुष र महिला दुवै टोलीले स्वर्ण पदक जित्यो। यसरी हकीमा पनि पुरुष र महिला दुवै टोलीले स्वर्ण पदकको साथ-साथ २०२८ लस एञ्जिलिस ओलम्पिकको कोटा पनि हासिल गऱ्यो। कबड्डीमा भारतीय पुरुष र महिला दुवै टोलीले स्वर्ण पदकको साथ यस खेलमा भारतको वर्चस्व कायम राख्यो। यसरी कुरा व्यक्तिगत प्रदर्शनदेखि बाहिर निस्किएर पूरा टोलीको परीक्षाको हुँदा भारतले धेरै ठूलो मौकाहरूमा आफ्नो क्षमता साबित गऱ्यो।
भारतको स्वर्ण पदक अभियानमा धनुकाँड़ खेल सबैभन्दा अघि रह्यो। भारतले यस खेलमा ५ वटा स्वर्ण पदक जित्यो। कुमकुम अनिल मोहोद सबैभन्दा सफल धनुर्धर रहिन्। उनले महिलाहरूकी व्यक्तिगत रिकव्रमा भारतको निम्ति ऐतिहासिक स्वर्ण पदक जितिन्। कुमकुमले महिला टीम स्पर्धामा स्वर्ण र मिश्रित टीम स्पर्धामा रजत पदक पनि जितिन्। यसरी एकैजना खेलाड़ीले ३ वटा पदकको माध्यमले भारतको अभियानमा ठूलो योगदान दिइन्। बक्सिंगमा पनि भारतले ३ वटा स्वर्ण पदक जित्यो। महिलाहरूमा लवलीना बोरगोहेन र परवीन हुड्डाको साथमा पुरुषहरूमा अंकुश पंघालले स्वर्णिम पञ्च लगाए। कुश्तीमा भारतले ६ वटा पदक जित्यो, जुन १९६२ पछि यस खेलमा देशको सर्वश्रेष्ठ प्रदर्शन हो। यसरी कुश्ती र बक्सिंगमा यसपाली भारतीय खेलाड़ीहरूले देशलाई निराश गरेनन्। यसरी दिग्गज नीरज चोपड़ाको अनुपस्थितिमा भारतीय ज्याभलिन थ्रो टोलीमाथि अतिरिक्त दबाउ थियो तर यशवीर सिंह र रोहित यादवले भारतलाई एउटै स्पर्धामा २ वटा पदक दिलाए। यसरी नीरजको अनुपस्थितिमा यशवीर र रोहितले महाद्वीपीय मञ्चमा भारतको चुनौतीलाई मजबूतीको साथ सम्हाले। एथलेटिक्स भारतको निम्ति जम्मा पदकहरूको ठूलो आधार रह्यो। यस खेलमा भारतले जम्मा २४ वटा पदक जित्यो, जसमा केवल एउटा स्वर्ण पदक सामेल छ। गत एशियाई खेहरूमा एथलेटिक्स टोलीले ६ वटा स्वर्ण पदक जितेको थियो। यसपाली त्यो संख्या घटेर केवल एउटा रह्यो। महिलाहरूकी ४ गुणा ४०० मीटर रिले टोलीले स्वर्ण पदक जित्यो तर यस्ता धेरै स्पर्धाहरू पनि रह्यो, जसमा भारतले गत प्रदर्शनलाई दोहोऱ्याउन सकेन। यसरी भारतले एकाधिक स्पर्धामा स्वर्ण पदक गुमायो। यस अन्तरको असर पदकहरूको संख्यामा स्पष्ट देखियो। शूटिंग पनि भारतको निम्ति ठूलो चिन्ता रह्यो। हांगझोउमा भारतले यस खेलमा ७ वटा स्वर्ण पदक जितेको थियो। यसपाली शूटरहरूले धेरैवटा स्वर्ण पदक बचाउन सकेनन्। सबैभन्दा ठूलो चिन्ता प्रमुख शूटरहरूका प्रदर्शन रह्यो। ओलम्पिकमा २ वटा पदक जित्ने मनु भाकर रित्तै हात फर्किन्। यसबीच नीरू ढाण्डाले यस कमीलाई केही हदसम्म सम्हालिन्। उनले महिलाहरूकी ट्र्याप स्पर्धामा स्वर्ण, मिश्रित टीम स्पर्धामा स्वर्ण र महिला टीम स्पर्धामा रजत पदक जितिन्। यसबीच पूरा शूटिंग टीम चाहिँ गत प्रदर्शनको उँचाईसम्म पुग्न सकेन। एशियाई खेलहरू २०२६-मा भारतको अभियान लामो समयसम्म आशानुरुप चलेन। भारत लामो समयसम्म पदक तालिकामा १२औं देखि १५औं स्थानबीच रह्यो। शूटिंग, स्क्याश मिश्रित युगल र घोड़ा सवारी जस्ता केही स्पर्धाहरूमा शुरुवाती विफलताले भारतको गति धीमा भयो। अन्तिम २ दिनमा चाहिँ ११ वटा स्वर्ण पदकले तस्वीर बदलियो। एशियाई खेलहरूमा भारतलाई ब्याडमिण्टनबाट केही पदकको आशा थियो तर खेलाड़ीहरू व्यक्तिगत स्पर्धामा पदक जित्न असफल रहे। यसरी भारतले १२ सालपछि व्यक्तिगत ब्याडमिण्टन स्पर्धामा कुनै पदक जित्न सकेन। पूरा खेलमा केवल भारतले पुरुष टीम स्पर्धामा काँस्य पदक जित्न सक्यो। यो प्रदर्शन गत एशियाई खेलहरूका तुलनामा दयनीय हो, जहाँ भारतले जम्मा ३ वटा पदक जितेको थियो, जसमा एउटा स्वर्ण पदक पनि सामेल छ। भारतले शुरुवाती धक्काहरू पछि पनि जम्मा पदकहरूको मामिलामा अन्तमा गएर चौथो स्थान हासिल गऱ्यो।